meisje uit het zuiden.

22 stappen. Nog 22 stappen voordat ze aankwam bij het altaar. Op deze late zaterdagmiddag was de kasteeltuin prachtig versierd met bloemen en lampjes. Over een aantal uur zou het beginnen met schemeren en zouden de gasten binnen aanschuiven voor het diner. Op de stoelen zaten alle partners van het bedrijf, vrienden en familie. Het lenteweer was perfect voor de gelegenheid. Door haar sluier heen staarde ze naar het tafereel voor zich. Stap, stap. nog twintig stappen en ze zou naast haar geliefde staan. In haar ooghoek zag ze haar moeder huilen. Haar vader hield zich in, maar ze zag ook bij hem tranen over zijn wangen rollen.  Zij zelf hield het wel droog. Ze besefte het nog niet. Het voelde alsof ze boven de rest zweefde en alles van bovenaf aan het bekijken was.

Ze vervolgde haar weg naar het altaar en stapte twee treden omhoog. Ze keek naar hem. Toen hun ogen elkaar vonden vergat ze even waar ze was, met wie ze was en wat er op het moment aan de hand was. Het enige wat ze voelde was geluk. Ze had alles waar ze naar verlangde. Toch miste er iets. Ze verbrak het oogcontact met hem en wendde zich naar haar familie. Ze schonk haar moeder een kort lachje en keek daarna verder de tuin in. Stiekem hoopte ze ergens de vrouw te zien, snel keek ze weer terug naar haar geliefde.

Terwijl ze zich omdraaide zag ze een schim bewegen verderop in de tuin. Haar blik verstarde. Razendsnel keek ze de tuin in. Toen haar ogen vielen op een gedaante achter in de tuin begon haar hart sneller te kloppen.

‘’Lieverd, kijk!’’ Riep ze uit, maar de woorden verlieten haar mond niet. Hoe hard ze ook probeerde, ze kreeg geen geluid uit haar mond. de vrouw liep nu richting het altaar, niemand leek iets door te hebben. het meisje haar gedachtes sloegen op hol. ‘’Dit kan niet waar zijn’’. Haar eigen gedachtes vielen stil. de vrouw keek haar aan. ‘’Echt wel’’, galmde het nu door haar hoofd. Alles begon te draaien. Ergens viel er een deur dicht. ‘’Echt wel’’.

Het Zuiden. De richting waar ze vandaan komt, de plek waar ze nu zit. Starend naar de magisch verlichte kantoorpanden in het hartje van de amsterdamse zakenwereld, neemt een sereen gevoel haar over.

Alle veertien etages waren ondertussen leeg gelopen. Daar, op dat uur besefte ze zich dat ze kwetsbaar was. Desondanks bleef ze kalm. Zij had het gedaan. Niets kon dat nu nog veranderen

 

De herinnering is nog vers in haar brein geprint. Elke stap, elke blik, de liftdeuren die zich sloten en haar brachten naar de top van het gebouw. Vier, vijf, zes, zeven, stop. De deuren openen. Een tenger figuur stapt de lift binnen. Hun ogen ontmoeten elkaar. Zonder zijn blik van haar af te wenden zet hij twee stappen naar voren en klikte hij op de etage waar hij moest zijn. Ze keek om zich heen. Haar brein draaide overuren alleen maar denkend aan de deal die ze nu zou sluiten, maar ergens vroeg ze het zich toch af. Zou haar vader zich ook zo hebben gevoeld toen hij hier voor de eerste keer liep? Ze zou het hem niet kunnen navragen.

 

Tering pap! Opgeschrokken keek ze haar vader aan. ‘’Jongedame taalgebruik’’! zonder op te kijken van zijn krant reageerde haar vader quasi geïrriteerd. ‘’Ik had geen idee dat jullie gingen fuseren met Baker & Lloyd, wanneer waren jij en mam van plan dit te vertellen’’?

 

Haar moeder was vanochtend om half acht al in de auto gestapt. Nu begreep ze waarom. In het artikel dat ze voor zich had werd duidelijk dat de Britse top advocaten vannacht over waren gekomen uit Londen om de laatste voorwaarden te bespreken.

 

‘’Lieverd, niets staat vast dus er is niets om je over op te winden. Heb jij geen school vandaag?’’ Zei haar vader ongeïnteresseerd. Ze rolde met haar ogen en liep de woonkamer uit. Realiserend wat de impact van deze deal zou zijn op al hun levens brandde ze met nieuwsgierigheid.

 

Ze opende het keukenraam en liet de ochtendlucht haar longen vullen. Maandagochtend, de zon brak door de bomen die het landhuis omringde. In haar nachtjapon liep ze naar de platenspeler iets verderop. Ze legde de naald op de plaat en de warme stem van Louis Armstrong vulde nu de keuken.

 

Neuriënd draaide ze door de keuken wachtend op haar koffie. Terwijl ze staarde naar de vogels die in de bomen rond sprongen, droomde ze over haar toekomst. Veel was voor haar weggelegd. Ze had alle mogelijkheden, maar hardlopers zijn doodlopers zei haar opa altijd. Toch stond het vast. En ook al kon het niet? Zij kon het wel.

 

De ruimte gevuld met ramen bood een goed overzicht over de uitgestrekte vlakte die zich de Zuidas noemde. Ze dacht terug aan het moment dat ze de lift uit stapte. Zonder om te kijken doorliep. 30 stappen naar de vergaderzaal. vroeger was alles altijd voor haar voorgekauwd,maar deze meeting , die had ze zelf verdiend.

 

Na haar studie afgerond te hebben was ze gelijk aan de slag gegaan in het veld. eerst bij kleinschalige advocaten bedrijven in Spanje, waar niemand ooit van haar bestaan af had geweten. Waar ze na 4 jaar eindelijk de kans had gekregen om zich te bewijzen. Na dat ze haar klant met een miljoenen vermogen had binnengehaald zag het bestuur potentie. Nu lag de bal weer bij haar.

ze was 60 minuten verwijderd van alles waar ze ooit over had gedroomd.

 

Ze liep binnen. De kamer was gevuld. Veertien mensen.Dertien mannen , één vrouw. Zij. Machtig, zo voelde ze zich. De enige vrouw op de apenrots. Maar daar, zat hij. Een apart gevoel deed zich voor in haar onderbuik. Ze wende snel haar blik af

 

Ze keek de kamer rond. Haar gezichtsuitdrukking bleef koel en ze stapte , niet onder indruk lijkend van de meest succesvolle advocaten van haar tijd die voor haar zaten, voor de ruimte. “Goedemiddag heren, bedankt voor u tijd”. Ze schraapte zacht haar keel. Alle ogen gericht haar haar. In een milliseconde leek alles te draaien. de deur viel dicht.

 

“Bedankt voor de kans, maar dit kan ik niet aannemen.” Het schemerde al buiten terwijl het gehele gezin aan tafel zat. De tafel, verlicht door het kaarslicht, oogde gezellig, maar in de werkelijkheid was de sfeer alles behalve dat.

 

Bezig met haar laatste studiejaar zocht ze haar laatste stageplek en ze moest zichzelf bewijzen.

De laatste jaren kreeg ze steeds meer het idee dat men niet geloofde in haar capaciteit. waarom? Omdat haar ouders succesvol in het zelfde vak waren.

‘’Pardon’’? Haar vader verslikte zich in zijn drinken. ‘’Hoe bedoel je niet aannemen?’’ ‘’Je moeder en ik zijn de hele week bezig geweest voor deze kans, zodat jij het nu kan afwijzen?’’ zei hij gefrustreerd. ‘’Lieverd het was vast een opmerking uit beleefdheid, ze neemt de kans heus wel aan, toch schat’’? Zei haar moeder nu terwijl ze haar streng aankeek.

 

‘’Nee moeder, ik kan het oprecht niet aannemen. Dit is de zoveelste mogelijkheid die alleen voor mij is weggelegd omdat ik simpelweg de zelfde achternaam draag als vader’’? Dankbaar voor deze kans was ze zeker, maar dit was precies wat er verkeerd was. Alles was haar toegereikt. “Dit kan niet langer zo, iedereen denkt dat ik daar alleen zit dankzij jullie!”.

 

Ongelofelijk! riep haar vader nu. Wij hebben jaren lang ons best gedaan om te komen waar we zijn en mevrouw denkt dat ze het zonder ons kan?

Pap! Ik wil alleen maar dat de wereld mij serieus neemt, is dat teveel gevraagd? Ze voelde de tranen branden achter haar ogen.

 

Gefrustreerd rende ze de eetkamer uit. Ze sloeg rechtsaf richting de bibliotheek. Haar lievelingsplek in het huis. Elk boek had ze voor haar tiende al verslonden en opnieuw gelezen. Het was haar uitweg. Weg van alle vreemde dingen in het leven.

Zuchtend liep ze de ruimte binnen richting de derde kast. oOp de tweede plank lag haar lievelingsboek. Ze zou het zelfs blind kunnen terugvinden.

 

‘’Niet waar je op had gehoopt’’? Plotseling staat er een vrouw achter haar. Ze draaide zich om. De vrouw kwam haar bekend voor, maar ze kon maar niet op een naam komen. Haar bontjas paste bij haar mantelpakje, dat strak haar figuur omhelsde. Ze leek in de dertig en haar ogen leken te zoeken naar haar ziel. Haar donkere haren vielen strak naar achter. Met een schriel lachje keek ze naar het meisje.

Blijkbaar had ze alles dus meegekregen. Schaamte voelde ze nu opkomen, maar ze onderdrukte de gedachte voor nu. Ze keek naar de brief in de handen van de vrouw. Waarschijnlijk bestemd voor haar moeder.

 

“Nee, dat zeker niet. alsof ik het niet zelf zou kunnen zeg.“ niet precies wetend wie de vrouw was, nam ze zich voor te doen alsof ze haar kende, om niet ongemanierd over te komen.

 

“zou je het zelf kunnen?”, Vraagt de vrouw nu. Beledigd trekt het meisje haar wenkbrauwen op. Tuurlijk kan ik dat! Ik werk hier al naar toe sinds ik dertien ben, is het zo onvoorstelbaar?

“Alles behalve dat mijn kind”. de vrouw keek grijnzend naar het raam. “Wil je jezelf bewijzen” vroeg ze kalm. Voordat het meisje kon antwoorden op deze vraag, beantwoordde de vrouw haar eigen vraag.

doe het. kom voor mij werken en ik leer je alles wat je weten moet weten.

 

Haar ogen glinsterden terwijl ze deze woorden uitsprak. Als je denkt dat je het kan, laat me je helpen. Ze stak haar hand uit. ‘’Ik heb ervaring genoeg’’, zei ze. Ze keek op de hand neer, en weer terug naar het gezicht van de vrouw. ‘’Wat is nou het verschil als u het voor mij voorkauwt of mijn ouders’’? ‘’Niemand zal geloven in mijn capaciteit’’!

 

Je begrijpt het verkeerd. Ik wil dat je komt werken voor mij. Jij doet waar je zegt dat je goed in bent en ik zal je adviseren. Je begeleiden terwijl je deze wereld doorloopt. Zonder dat je ouders daarbij betrokken zijn. Hebben we een deal?

 

De vrouw stak haar hand uit. Het meisje dacht na. Getik. De naaldhakken van haar moeder onderbrak de stilte en de stappen van haar moeder waren te herleiden naar de woonkamer

Het meisje dacht weer terug aan het gesprek aan de eettafel en gaf zonder er nog langer bij na te denken de vrouw haar hand.

 

De vrouw lachte, het meisje schonk haar een mager lachje terug . Of het ze de juiste keuze maakte, wist ze niet zeker. Maar op dit moment zag ze geen andere optie. Ze wist namelijk , alleen, kon ze het niet.

 

Een druppel. Ze liep net het pand uit als het opeens met bakken uit de lucht komt vallen. Terwijl de hemel huilde liep ze gehaast naar haar auto die een paar honderd meter verderop geparkeerd stond. Alle auto’s in de omgeving waren leeg, behalve één.

In de bijrijders stoel, zat de vrouw. Geduldig staarde ze naar de druppels die naar beneden gleden op het raam. Zodra de vrouw het meisje in het vizier kreeg keek ze op.

 

het meisje stapte in achter het stuur. Ik neem aan dat je goed nieuws voor mij hebt kind, zei de vrouw. Het meisje staarde naar voren. Zou ik u ooit teleurstellen, zei het meisje nu. Grijzend bukte ze naar beneden en overhandigde ze de vrouw een dossier.

 

Ongeloof. De vrouw durfde het bijna niet te geloven. Toen ze haar 5 jaar geleden aansprak wist ze al dat het meisje goed was, maar dit. Dit had ze niet eens durven dromen.

 

Zonder te verrast te kijken nam de vrouw het dossier aan. “goed gedaan, zei ze nors. “Het heeft je lang genoeg geduurd.”

De grijns van het meisje vertrok nu en ze staarde emotieloos voor zich uit.

 

De afgelopen jaren had ze gemerkt dat werken voor de vrouw een serieuze taak was. Na maanden moeite gedaan te hebben voor de ene opdracht, werd de oplossing van haar overgenomen zonder enige dank.

 

Ergens deed het pijn. Zoveel moeite zonder aanzien, maar stiekem wist ze dat dit bewust gedaan werd. Streven naar perfectie was de vrouw haar motto en dit merkte het meisje elke dag weer. Toch genoot ze van elke seconde. Zonder een woord te zeggen reed de het meisje met piepende banden weg van het pand.

 

Gekleed in een zwart satijnen jurk wachtte het meisje op de vrouw in een van de meest exclusieve restaurants in barcelona. Na een aantal jaar in een groot hoofdkantoor te hebbengewerkt dankzij de vrouw, lachte  ze om de gedachte dat ze de vrouw nooit in het pand gezien had. De vrouw maakte tijdens werk uren nooit tijd voor haar vrij. Alles moest ingepland en punctueel verlopen. Behalve voor de vrouw. die, was altijd te laat.

 

‘’Goedenavond mijn kind’’, zei de vrouw. Zonder haar gezien te hebben was de vrouw binnengelopen en naast het meisje gaan staan.

Na hun hoofdgerecht afgerond te hebben viel er een vredige stilte over te tafel. Het meisje merkte dat na de 4 glazen wijn die de vrouw op had ze al redelijk aangeschoten was. het meisje zelf, dronk niet.

“kind neem nou ook een glas” zei de vrouw grinnikend. ‘’Waarom drink je niet’’? vroeg ze glazig.

 

Ongemakkelijk schoof ze heen en weer op haar stoel. ‘’Religieuze redenen’’, zei het meisje kortaf.

De vrouw haar ogen werden groot. ‘’Je bent religieus’’? en ze schoot in de lach.

Het meisje zag er niets grappigs in. Zoekend naar een reden voor deze lachbui keek ze de vrouw dringend aan.

De vrouw stopte met lachen. Ze kuchte kort en besloot van onderwerp te veranderen.

 

Terwijl de vrouw doorratelde over de volgende deal die er aan kwam dacht het meisje aan alle keren dat ze in bars en clubs dezelfde vraag had beantwoord en uitleg erbij had moeten geven.

 

Ze schaamte zich nergens voor, maar toch lag  het onderwerp gevoelig voor haar. Ze had zich altijd wel anders gevoeld. Toen ze opgroeide merkte ze duidelijk wat voor een verschil er was tussen haar en haar omgeving.

 

Haar cultuur verschilde erg van de welvarende westerse wereld waar ze in was opgegroeid. Wetend van deze verschillen verborg ze als kind wel eens informatie hierover, maar met de jaren leerde zichzelf en haar afkomst te accepteren.

 

Diep in gedachten staarde het meisje recht voor zich. De vrouw knipte met haar vingers voor haar gezicht. ‘’Ga je dat nog opeten’’? De vrouw stak haar vork in haar pasta en nam zonder te wachten op een antwoord een hap.

 

‘’Het lukt niet’’! Diep zuchtend sprong ze op haar koffer. Terwijl ze de rits probeerde te sluiten galmde een diepe stem nu door de open ruimte. “laat mij maar schat”. Hij liep de kamer binnen. Soms geloofde zelf niet dat ze verloofd was. Na hem ontmoet te hebben in de lift onderweg naar haar eerste meeting bij Baker & Lloyd was hij haar altijd bijgebleven.

 

‘’Onze vlucht is pas over 2 dagen, ik heb je nog nooit zo goed voorbereid gezien’’, zei hij terwijl hij haar koffer dicht ritste. Overmorgen zouden ze naar New York vliegen om een benefietgala bij te wonen.

Haar verloofde was kort na haar aankomst bij Baker & Lloyd verhuist naar de andere hoofdlocatie in Londen. Ze zagen elkaar vaak tijdens deals die aandacht vereiste van partners in Amsterdam en Londen.

Nu, was hun samen de opdracht gegeven potentiële nieuwe klanten binnen te halen. Ze dacht na over de plannen die ze de afgelopen week hadden besproken toen plotseling de telefoon ging

 

Een luid gerinkel vulde nu het appartement. Ze liep de slaapkamer uit en volgde het geluid om uiteindelijk haar telefoon trillend aan te treffen op de bank.

 

Een niet opgeslagen nummer verscheen op het beeldscherm. Haar ademhaling stopte. De telefoon herkende het nummer niet, maar zij wist precies wie het was. Trillend keek ze op naar hem. “Hij is het” zei ze fluisterend. Verwarring was te zien in zijn ogen. Ze mompelde: ‘’papa“. Het gerinkel stopte.

 

Vier dagen, zesennegentig uren en vijfduizendzestig minuten. Na 18 jaar was het eindelijk zover. Over vier dagen zou ze vertrekken van haar ouderlijk huis en samen met de vrouw verhuizen naar Barcelona. Weken lang zocht ze de moed om het te vertellen. Tevergeefs. Nu was ze op het laatste moment , zoals gewoonlijk, een brief aan het schrijven om achter te laten.

Ze wist dat het verlaten van het landhuis haar moeder haar hart zou breken. Niets zou meer hetzefde zijn. Het huis zou groter voelen. Haar schaterende lach die de wandelgangen vulden zouden stil vallen. Ze had geen andere keus.

“Oh moeder, vervloek mij voor het achterlaten van wat mij op aarde bracht, mijn leven heeft een andere wending genomen. Op een dag zullen we hierom kunnen lachen. Maakt u zich maar geen zorgen. Ik zal altijd aan u denken.’’

 

Over 4 dagen zouden haar ouders terugkeren van hun zakenreis. Ze zou hun niet zien. Een traan rolde over haar wang. Het enige wat haar ouders zouden aantreffen was de brief. Ook al was ze nog niet vertrokken, voelde ze zich zo ver van haar thuis verwijderd. Nu was alles nog was zoals het was, maar tegelijkertijd, was niets meer hetzelfde.

 

De dertien mannen staarden haar aan. Na net haar voorstel voorgelegd te hebben voelde ze zich opgelucht. Wat het antwoord ook was, haar zegje had ze gedaan.

Ergens liep hij nu rond. Dat wist ze al te goed. Haar vader was sinds haar zestiende partner bij Baker & Lloyd en ze had ondanks zijn aanwezigheid bij het bedrijf toch de keuze gemaakt om hier partner te worden. Ooit zou ze hem weer zien. Ze hoopte dat het nog lang zou duren.

 

4 uur later zat ze in haar nieuwe kantoor op de veertiende etage. De verlichte kantoorpanden waar de Zuidas vol mee stond leken sprookjesachtig in het donker. Dit was alles waar ze ooit van had gedroomd. Na jaren aan oefening had ze het eindelijk gedaan.

 

“Vlucht 641 van Amsterdam naar New York zal over 10 minuten kunnen boarden”. Eenmaal op Schiphol aangekomen stond het meisje met haar telefoon in haar hand. Ze twijfelde. De hele nacht had ze wakker gelegen. Nadenkend over wat ze moest doen. Ze keek om zich heen en zag een man rennen. Ze volgde hem met haar blik en zag dat hij naar een meisje toe rende. Hij tilde haar op van achter. Gegiechel hoorde ze nu. Terwijl de man lachte zette hij het meisje op de grond en nam hij haar bij de hand.

 

“Hier naar links alstublieft”. De taxi waar ze in was gestapt stopte nu voor het landhuis van haar ouders. Haar verloofde had ze bij de gate achtergelaten. Begripvol voor haar situatie had hij haar gedag gekust en zag hij nu in het vliegtuig. Gehaast schoof ze een briefje van 20 in de handen van de chauffeur en opende ze de auto deur. Haar koffer achter haar aan tillend stapte ze de auto uit. De taxi reed weg.

 

Ze stapte de voortuin in. Het grint knetterde onder haar voeten. Na tien stappen gezet te hebben stond ze voor de deur. Haar handen voelden plotseling zwaar. Ze zocht de juiste woorden. Ze tilde haar hand op. Voordat ze kon kloppen zwaaide de deur open.

Haar moeder. Met wijde ogen keken ze elkaar aan. vijf tellen. zolang hielden ze het droog. ze vielen elkaar in de armen. huilend schoten ze beiden in de lach. Beiden niet wetend waarom. Beiden niet geïnteresseerd in waarom. Samen.

 

Hand in hand lopend over de boulevard staarde ze naar de zonsondergang. Ze was net met haar verloofde was teruggekomen na een middag met haar ouders doorgebracht te hebben. Hun verloving was nu officieel. Haar moeder had uit enthousiasme het gehele landhuis bij elkaar gegild. Haar vader was tevreden met de keuze van zijn dochter en had de hele middag met zijn toekomstige schoonzoon gesproken over de laatste gebeurtenissen in het bedrijf.

alles klopt. zachtjes mompelde ze die woorden. Eindelijk was haar droom compleet. Uit geluk begon ze te rennen. Ze verliet de boulevard en rende het strand op. Hij volgde haar. Samen draaide ze nu rond in het zand. Lachend en vermoeid vielen ze neer. Ze staarde naar de ondergaande zon. Hij kuste haar hand terwijl hij haar bewonderd aanstaarde. Compleet. Dat was het nu.

 

“Neem godverdomme op! “. Het meisje had de vrouw de afgelopen week 60 keer gebeld. Na geen reactie te hebben gehad op haar bruiloftsuitnodiging besloot ze maar te bellen. Maar tevergeefs. “Lieverd, volgende week ben je in Barcelona, ze heeft waarschijnlijk een nieuw nummer. Dan kunnen we haar samen opzoeken en dan kan ik haar eindelijk ontmoeten”.

Ze knikte. Ze wist dat de vrouw nooit een nieuw nummer zou hebben zonder dat ze dat doorgaf aan het meisje. Het voelde niet goed. Toch besloot ze ermee akkoord te gaan. Alles zou vast een misverstand zijn.

 

Ze belde aan. Het stadse huis van de vrouw zag er verlaten uit. Niemand deed open. Ze belde nog eens aan. Geen reactie. Gefrustreerd bonkte ze nu op de deur. Ze gluurde door het raam naar binnen en merkte nog steeds geen bewegingen op. Teleurgesteld draaide ze zich om en liep ze weg van het huis.

 

Hoe bedoeld u geen eigenaar in de afgelopen 10 jaar? Mijn mentor woonde daar! Luister vriend, zei ze vloeiend in het Spaans, “ ik weet niet wat voor grappen nu worden uitgehaald, maar ik wil de gegevens hebben van de bewonder van dat huis”.

Gefrustreerd had ze de verhuurder van de huizen in dat gebied opgezocht en was ze nu in gesprek met de huisbaas.

Mevrouw het spijt ons ,maar wij kunnen u niet verder helpen, zei de man nu. Weet u zeker dat dit het juiste huis is?

 

Uitgeput viel ze neer op de bank. Over 3 dagen was de bruiloft en ze was de afgelopen maand alleen maar bezig geweest met de voorbereidingen. In haar achterhoofd was ze nog steeds bezig met het vinden van de vrouw. Omdat ze zelf de tijd niet kon vrijmaken, had ze besloten een privé detective in te huren.

Ze had hem alle informatie gegeven die ze wist en gevraagd haar te vinden voor de bruiloft. Maar nu het moment bijna daar was. Verdween haar hoop als sneeuw voor de zon.

Plotseling voelde ze haar telefoon trillen. Gelijk schoot ze omhoog. Op het scherm verscheen de naam van de detective. Gehaast nam ze op.

 

‘’lieverd, je mag hier maar honderdtwintig’’. het meisje zat in de auto en scheurde momenteel over de A6. Haar dasboard gaf een snelheid van 170 aan. Ze wist dat wat ze deed niet kon, maar het gevoel gaf haar een kick. Ze negeerde hem en reed met volle vaart door richting thuis.

Het was 11 uur s’avonds toen ze aankwamen bij hun huis. Ze zouden morgen samen vertrekken naar Zuid-Frankrijk om hier hun bruiloft te vieren. De bruiloft vond plaatst in het dorpje Grasse in de buurt van Cannes. Hier zouden ze na de bruiloft naar toe gaan om het film festival bij te wonen

 

Eenmaal binnen liep ze de badkamer in en begon zich klaar te maken om naar bed te gaan. De woorden van de detective bleven zich herhalen in haar hoofd. Onvindbaar. Hoe is iemand onvindbaar? Daar draait zijn hele beroep toch om? Geïrriteerd gooide ze de deur achter zich dicht en liep ze naar haar bed. Onvindbaar. Ze kon er alleen maar om lachen.

22 stappen. nog 22 stappen voordat ze aankwam bij het altaar. Op deze late zaterdagmiddag was de kasteeltuin prachtig versierd met bloemen en lampjes. Over een aantal uur zou het beginnen met schemeren en zouden de gasten binnen aanschuiven voor het diner. Op de stoelen zaten alle partners van het bedrijf, vrienden en familie. het lenteweer was perfect voor de gelegenheid. Door haar sluier heen staarde ze naar het tafereel voor zich. Stap, stap. nog twintig stappen en ze zou naast haar geliefde staan.

In haar ooghoek zag ze haar moeder huilen. Haar vader hield zich in, maar ze zag ook bij hem tranen over zijn wangen rollen.  Zij zelf hield het wel droog. Ze besefte het nog niet. Het voelde alsof ze boven de rest zweefde en alles van bovenaf aan het bekijken was.

Ze vervolgde haar weg naar het altaar en stapte twee treden omhoog. Ze keek naar hem. Toen hun ogen elkaar vonden vergat ze even waar ze was, met wie ze was en wat er op het moment aan de hand was. Het enige wat ze voelde was geluk. Ze had alles waar ze naar verlangde. Toch miste er iets. Ze verbrak het oogcontact met hem en wendde zich naar haar familie. Ze schonk haar moeder een kort lachje en keek daarna verder de tuin in. Stiekem hoopte ze ergens de vrouw te zien, snel keek ze weer terug naar haar geliefde.

terwijl ze zich omdraaide zag ze een schim bewegen verderop in de tuin. haar blik verstarde. razendsnel keek ze de tuin in. toen haar ogen vielen op een gedaante achter in de tuin begon haar hart sneller te kloppen.

lieverd, kijk! riep ze uit, maar de woorden verlieten haar mond niet. Hoe hard ze ook probeerde, ze kreeg geen geluid uit haar mond.

de vrouw liep nu richting het altaar, niemand leek iets door te hebben. het meisje haar gedachtes sloegen op hol. ‘’Dit kan niet waar zijn’’. Haar eigen gedachtes vielen stil. de vrouw keek haar aan.

‘’Echt wel’’, galmde het nu door haar hoofd. Alles begon te draaien. Ergens viel er een deur dicht. ‘’Echt wel’’.